Τι λοιπόν είναι φυσιολογικό και τι όχι;

Το άγχος κορυφωνόταν όταν τα αγόρια έφταναν στα τρίτα τους γεννέθλια, όταν πιστεύαμε ότι εφόσον η βάλανος δεν αποκαλυπτόταν πλήρως (συμβαίνει φυσιολογικά στο 10% των αγοριών 3χρονών) επιβαλλόταν η βίαιη αποκόλληση της ακροποσθίας, ώστε να μην αντιμετωπίζει πρόβλημα αργότερα το αγόρι. Οι λεγόμενες «ασκήσεις φίμωσης», φάνηκαν στη πράξη να συμβάλουν στο πρόβλημα της φίμωσης και όχι στη λύση του. Τραβώντας το ελαστικό δέρμα στην άκρη του πέους, την ακροποσθία, σε μια προσπάθεια να αποκαλύψουμε τη βάλανο, «τραυματίζουμε» τη περιοχή, αντικαθιστώντας ελαστικό ιστό με ινώδη, άρα ανελαστικό. Με απλά λόγια κάνοντας χειρισμούς στη περιοχή μεγαλώνουμε τις πιθανότητες μια φυσιολογική φίμωση που θα υποχωρήσει από μόνη της με το χρόνο, να την καταστήσουμε μόνιμη, και άρα παθολογική φίμωση.

Εν κατακλείδι, όπως πολύ γλαφυρά έγραφε ο καθηγητής Ματσανιώτης: «μακριά τα χέρια σας από το πέος του αγοριού σας». Όταν τον κάνετε μπάνιο, μπορείτε να αποκαλύπτετε την άκρη του πέους μέχρι εκεί που σας επιτρέπει η ακροποσθία χωρίς να το ζορίζετε! Σιγά-σιγά, μεγαλώνοντας το αγόρι, θα μάθει να το κάνει μόνος του στο μπάνιο αλλά και μετά από κάθε ούρηση, καθαρίζοντας το πέος του χρησιμοποιώντας νερό ή λίγο χαρτί τουαλέτας.

Σύμφωνα με τη σύγχρονη παιδιατρική βιβλιογραφία (NELSON Textbook of Pediatrics 19th edition, 2011; expertconsult.com 2014) στο 90% των αγοριών η βάλανος αποκαλύπτεται πλήρως μέχρι τα τρία τους χρόνια. Στα υπόλοιπα αγόρια η φυσιολογική φίμωση μπορεί να παραμείνει μέχρι και 10 χρονών, ηλικία στην οποία οφείλουμε να παρέμβουμε.