Ο παιδικός σταθμός είναι μια πραγματικότητα στη ζωή του παιδιού και της οικογένειάς του. Είναι μια πραγματικότητα στη σύγχρονη κοινωνία.
Συνήθως όταν διατυπώνεται έτσι η αναγκαιότητα του παιδικού σταθμού, το μυαλό των γονιών και ιδίως ων μαμάδων, τελείως ενοχικά, πηγαίνει στην ανάγκη φύλαξης των παιδιών που γεννάει η εργασία της μητέρας.
Όμως είναι άδικο γιατί εκτός από αυτό, ο παιδικός σταθμός έρχεται να λύσει την ανάγκη για παιχνίδι με συνομηλίκους-την ανάγκη για χαρά και κοινωνικοποίηση- που γεννάει η σύγχρονη οικογένεια και κοινωνία. Η σύνθεση της οικογένειας που αποτελείται από γονείς και παιδί ή παιδιά, μόνους σε κάποια περιοχή, χωρίς φίλους και συγγενείς κοντά τους, είναι αρκετά αποπνικτική για τα παιδιά. Η γειτονιά, η πλατεία και η παιδική χαρά δεν λειτουργούν παρά μόνο υπό όρους και εφόσον υπάρχουν. Το σπίτι, συχνά χωρίς άλλα παιδιά, με πληθώρα-μερικές φορές εξοργιστική-άχρηστων παιγνιδιών που στοιβάζονται για να αποθηκευτούν άσκοπα και άλογα. Τα παιδιά σε ένταση, χωρίς όρια, με απίθανες και εναλλασσόμενες απαιτήσεις. Οι γονείς κουρασμένοι, ένοχοι, ασυνεπείς στην τήρηση των ορίων, χωρίς ιδιωτικό χώρο και χρόνο.
Αυτή είναι η πραγματικότητα και πάνω σ' αυτή έρχεται το ερώτημα: Να πάει παιδικό σταθμό, πού και πότε;
Θα προσπαθήσω λοιπόν να σας κάνω να σκεφτείτε έτσι ώστε να βρείτε τη δική σας καλύτερη λύση. Γιατί δεν υπάρχουν απόλυτες λύσεις. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος.
Υπάρχει το σωστό για την οικογένεια και το παιδί μας με βάση τις συνθήκες μας, τα οικονομικά μας, τις απόψεις μας, τις εμπειρίες μας, τις αντοχές μας, την υγεία μας. Έτσι μόνο θα διαλέξουμε την κατάλληλη λύση για μας.Και τότε, όμως, θα πρέπει να τη στηρίξουμε με σταθερότητα και συνέπεια ώστε να αποβεί η καλύτερη για το παιδί μας.